هفته خاکستری

شنبه روز بدی بود روز بی حوصلگی

وقت خوبی که می شد غزلی تازه بگی

ظهر یکشنبه من جدول نیمه تموم

همه خونه هاش سایه روی خونه جغد شوم

صفحه کهنه یادداشت های من

گفت دوشنبه روز میلاد منه

اما شعر تو می گه که چشم من

تو نخ ابره که بارون بزنه

                     آخ اگه بارون بزنه

                                 آخ اگه بارون بزنه

غروب سه شنبه خاکستری بود

همه انگار نوک کوه رفته بودن

به خودم هی زدم از اینجا برو

اما موش خورده شناسنامه من

عصر چهارشنبه من عصر خوشبختی ما

فصل گندیدن من فصل جون سختی ما

ظهر پنج شنبه اومد مثل سقاءک پیر

رو نوکش یه چیکه آب گفت به من بگیر بگیر

جمعه چیز تازه ای نداشت

هر چه بود پیشتر از اینها گفته بود.

شهریار قنبری

با صدای فرهاد مهراد

 

|لينك ثابت|

مرگ و زندگی

کسی که خودکشی می کند از مردن مایوس است

چون حوصله خودکشی ندارم پس زندگی می کنم

زندگی فریادی است که با مرگ خاموش می شود

یک بار زندگی می کنیم ولی هزاران بار می میریم

اگر مرگ بمیرد آدمی همیشه زنده می ماند

ضربان قلب حکایت لحظات گذران زندگی را بازگو می کند

نمردن زندگی نامیده می شود

زندگی مرا به سوی مرگ هل می دهد

زندگی ام را مدیون پرچانگی قلبم هستم

مرگ دستمزد یک عمر زندگی کردن است

برای مردن یک عمر زندگی کردیم

 

|لينك ثابت|

وای بر من گر تو آن گم کرده ام باشی

که بس دور است بین ما

که این سو پیرمردی

               با سپیدی های مو

و هزاران بار مردن

                 رنج بردن

با خمی در قامت از این راه دشوار

که این سو دست ها خشکیده

                             دل مرده

                                     به ظاهر خنده ای بر لب

و گاهی حرف های پیچ در پیچ

                                و هم هیچ

و گه گاهی دو خط شعری

                        که گویای همه چیز است

                                                 و خود ناچیز

وای بر من گر تو آن گم کرده ام باشی

که بس دور است بین ما

که آن سو نازنینی

                 غنچه ای شاداب

                              و صدها آرزو بر دل

دلی گهواره عشقی

                    که چندی بیش نیست شاید

و از بازیچه بودن سخت بیزار است

وای بر من گر تو آن گم کرده ام باشی

که بس دور است بین ما

و عاشق گشتن و عاشق نمودن

                            سخت دشوار است

|لينك ثابت|

گذرگاه

با همه غم های دنیا آشنایم

با غم دریا که اقیانوسش را از دامان خود رانده است

با غم دریاچه کز آغوش دریا دور مانده است

با غم مرغی که رنج آشیان پرداختن برده است

با غم مرغی که دور از آشیان خوانده است

با غم سنگی که تندیس ونوسی خواست بودن

                                                        سنگ گوری شد

یا درون چشمه ای شهزاده بانویی بر او عریان نشیند

در دل مرداب تاریک و سیه سنگ صبوری شد

زنده یاد منوچهر آتشی

|لينك ثابت|

زندگی یعنی...

زندگی یعنی چکیدن همچو شمع از گرمی عشق

زندگی یعنی لطافت گم شدن در نرمی عشق

زندگی یعنی دویدن بی امان در وادی عشق

رفتن و آخر رسیدن بر در آبادی عشق

می توان هر لحظه هر جا عاشق و دلداده بودن

پر غرور چون آبشاران بودن اما ساده بودن

می شود اندوه شب را از نگاه صبح فهمید

یا به وقت ریزش اشک شادی بگذشته را دید

می توان در گریه ابر با خیال غنچه خوش بود

زایش آینده را در هر خزانی دید و آسود

می توان هر لحظه هر جا عاشق و دلداده بودن

پر غرور چون آبشاران بودن اما ساده بودن

|لينك ثابت|

بی تو مهتاب

کوچه

بي تو ، مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم !

در نهانخانة جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد

يادم آيد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشة ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو بمن گفتي :
ازين عشق حذر كن !
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب ، آئينة عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا ، كه دلت با دگران است
تا فراموش كني ، چندي ازين شهر سفر كن !

با تو گفتنم :
               حذر از عشق ؟
                                    ندانم
سفر از پيش تو ؟
                       هرگز نتوانم
روز اول كه دل من به تمناي تو پَر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدي ، من نه رميدم ، نه گسستم
باز گفتم كه : تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !


اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب نالة تلخي زد و بگريخت !
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم
نگسستم ، نرميدم

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزده خبر هم
نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم !
بي تو ، اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

|لينك ثابت|